STOF

Huisstof bestaat uit huidschilfers, haren,
schimmels, zand en veren, herinner ik me,
terwijl ik twee vingers door de smalle
ronde opening van de stofzuigerzak steek.

Ik zoek een gouden ring. In de zachte grijze
vlokken voel ik iets ronds en hards. Ik pak
het vast en trek het naar buiten. In een pluk
kleurloze haren met wat splinters hout komt

een kroonkurk naar buiten. Misschien wil ik
wel te veel. Ik pak een schaar en knip de zak
open. Muf stof wolkt om me heen, vormeloze

zak op de grond. Geen ring. Wel huid, haar,
schimmels, zand en veren. Ik boetseer
er een kind van, een jongen, geliefde, vader.

Eerste prijs in de Poëziewedstrijd van de Stad Oostende 2025-2026

LUCHTIG

Als ik te veel praat moet je het zeggen,
maar ik heb te lang geen mensen gezien en
stilte is meer dan het ontbreken van geluid.

Dat heb ik wel geleerd afgelopen maanden.
Het is als de lucht in een goed cakebeslag
– als ik te veel praat moet je het zeggen –

die je met een klopper door het eiwit slaat
voor je het mengt met boter, bloem en suiker.
Stilte is meer dan het ontbreken van geluid:

een lekkere cake kun je niet maken met alleen
wat hete lucht, daar heb je ook deeg voor nodig
maar als ik te veel praat moet je het zeggen

dan ben ik stil en gaan we wat anders doen, een
picknick houden waar de cake nooit opraakt.
Stilte is meer dan het ontbreken van geluid,

had ik dat al gezegd? Eén ding nog: pas op dat
je niet te lang klopt, dan sla je de lucht eruit.
Als ik te veel praat moet je het zeggen
stilte is meer dan het ontbreken van geluid.

Gepubliceerd in Liter 111

DOUANE

Dit is een spel: ik kom stap voor stap dichter
bij jou, tot je wangen ‘stop’ kleuren. Dan plaatsen
we een stippellijn. Ik blijf aan de ene, jij aan
de andere kant. We bouwen er versperringen

en onderdak, plaatsen borden met pijlen,
getallen en letters die aankondigen dat er
gecontroleerd gaat worden. Iets aan te geven?
Papieren gereed houden. Dit is een spel,

het heet gedicht en ik heb je naar binnen
gesmokkeld. Je bent al best ver, in de tiende regel,
kijk maar om. Je grenshokjes staan leeg,

ze vullen zich met zachte woorden. Open
de slagbomen voor je borst. De grens is
grillig en voortdurend aan verandering –

Voor Gelders Erfgoedfestival ‘Over grenzen’

‘Mooie, pakkende gedichten’

Melanie Schultz van Haegen, minister van Infrastructuur en Milieu

‘Een stadsdichter brengt poëzie dichter bij mensen, de mensen dichter bij de stad, de stad dichter bij de mensen. Tim Pardijs weet met zijn directe manier van schrijven dit als geen ander te bereiken’

Annelies de Jonge, wethouder cultuur gemeente Zutphen

Tim was stadsdichter van Zutphen en schreef voor Radio1, de provincie Gelderland en andere gemeenten. Hij was te horen op literaire festivals, campings, symposia en verjaardagen. Onder meer dagblad Trouw en tijdschriften Het Liegend Konijn, Liter en De Gids publiceerden zijn werk (online). Regels van hem zijn aangebracht op de veerstoepen van Beuningen en Slijk-Ewijk en in de Noorderhaven in Zutphen:

Havens zijn overal, je moet alleen weten
welke grond weg te graven, ruimte te geven
aan de rivier om aan te leggen bij de plekken
die we niet kunnen bereiken. Kom hier terug
lees andere steden in de golven.