Vragen over tarieven, opdrachten of projecten die ik voor je kan doen? Ik hoor het graag!

 

t. 06-14661504

Twitter

Facebook

LinkedIn

KvK: 69686602

 

           

123 Street Avenue, City Town, 99999

(123) 555-6789

email@address.com

 

You can set your address, phone number, email and site description in the settings tab.
Link to read me page with more information.

blogs

Tim Pardijs vertelt over zijn leven als schrijver, lezer, docent en huisman. 

Verliezen

Tim Pardijs

Ik controleer of het geluid aanstaat, want ik zie ondertiteling maar hoor geen stem. Iets later spoel ik terug en kijk nogmaals aandachtig omdat ik een stem hoor, maar geen mond zie bewegen. Klopt dat wel? Nee.
De eerste minuten van de documentaire Asylum van Jaap van Heusden en Jefta Varwijk doen de kijker twijfelen aan zijn zintuigen. Zo ervaart David, het onderwerp van deze film, het leven. Na meerdere zelfmoordpogingen is hij opgenomen bij GGNet in Warnsveld. ‘Ik zou zo graag willen dat ik weer dingen zou willen.’ Dat is alles wat we over hem te weten komen. Geen hulpverlener, familielid of deskundige die zijn voorgeschiedenis vertelt, een verklaring geeft. Het beeld, van het hallucinerende begin door de gangen van de instelling tot het bevrijdende einde, is daardoor onontkoombaar. We zien David van heel dichtbij, zijn hoofd vaak beeldvullend, de omgeving en zelfs de geluiden daarvan vaag, zijn hand die onder de douche een spier in zijn rug masseert, zijn vriendelijke gezicht en zijn stem, vaak met lachje, alsof hij het zelf ook niet kan geloven. ‘Ik ben bang voor de dood en bang om te leven.’ Lachje. De begeleidende klanken zijn minimaal, meer landschap dan muziek. En dan die zwevende stem die spreekt van moord, zelfmoord en er gruwelijke details bij vertelt. Lachje.
Is er een heenkomen? De film heet immers Asylum. Een trappenhuis als kerk, waar hij een Duits lied tegen de glazen wanden laat galmen, en bomen. Want in een wereld waar alles beweegt, waar zelfs woorden betekenis verliezen, is dat wat stil blijft staan.